De honden blaffen, de karavaan blokkeert.

Door Jan Vercammen op 6 oktober 2016, over deze onderwerpen: Geneesheren, Volksgezondheid, Ziekenhuisfinanciering, Ziekenhuizen
cartoon

Twee jaar na het Regeerakkoord, is er in de hervorming van de ziekenhuisfinanciering, één van de belangrijkste werven van deze legislatuur, geen noemenswaardig nieuws en weinig vooruitgang. Alleen golven die af en toe te pletter slaan op de metershoge klippen die elke substantiële hervorming deskundig afblokken : ziekenfondsen en artsenbonden. Met elkaar verweven in een duizelingwekkende tango, via vertegenwoordigers die mekaar in ontelbare federale, regionale, provinciale, gemeentelijke adviesorganen en comités tegen en voor de voeten lopen. Maggie kijkt ernaar en weet dat de druppel de steen ooit doorboren kan, niet door kracht, maar door het vaak vallen.
Op een zere teen, die artsenhonoraria.

 

Alhoewel. De uitspraken van verpleegkundige Van Gorp, CEO van de CM, verlieten eigenlijk hun context.  Het CM-opperhoofd plaatste in het oorspronkelijk interview vooral grote vraag- en uitroeptekens bij de toenemende geneeskunde met twee snelheden : de vaststelling van een toenemend aantal privé-ziekenhuizen, met vrije verloning, ongeconventioneerd, gefinancierd met privékapitaal, vaak afkomstig van krachtige buitenlandse investeerders. Eens het over de hoge verloning van bepaalde artsen-specialisten ging, verliet de geest de fles, en ontplofte het debat in een voorspelbare, populistische en destructieve richting, waarna hij nog enkele registers bij open trok.

 

Persoonlijke frustratie is zelden een vruchtbaar uitgangspunt. Verpleegkundige Van Gorp had, indien hij het goed meent en z’n motieven zuiver zijn, beter kunnen weten. De overige 80% van z’n overigens correcte analyse over overconsumptie, aanpak van misbruiken, fraude, silo-denken, en de kaasschaafmethode gingen verloren in het gekrakeel. Dat de realiteit de politiek ondertussen heeft ingehaald, is duidelijk : private ziekenhuizen rijzen als padestoelen uit de grond.  Een 80-tal volgens een schatting van Zorgnet (geen enkele overheidinstelling kan ons dat vertellen...). Tegenover 103 reguliere instellingen.  80 efficiënte bedrijfjes die zich niks meer aantrekken van kaasschaaf, niet-indexatie, eindeloze administratieve verplichtingen, dreigende burn-out, opgeblazen consumptievolumes om den brode, omwille van de structurele onderfinanciering van algemene ziekehuizen.

 

De vrijheid van de geneeskunde én van de ‘markt’, de (rijke én arme) patiënt, wacht niet op een solidair gedragen sputterende gezondheidszorg voor iedereen.

In opinie-onderzoeken over de meest betrouwbare beroepen eindigen de artsen steevast in de top drie. Politici en journalisten bengelen aan het stinkend staartje, bij de sexwerkers en… de CEO’s.

Zo dom nog niet, het gewone volk.

 

Jan Vercammen

Cardioloog

Volksvertegenwoordiger Kamer

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is